Δεν θέλω να κάτσω να γράψω άλλο ένα κείμενο για την προσφορά και τη ζωή του συντρόφου Λεωνίδα Κύρκου που μας άφησε. Γράφτηκαν πολλά, ειπώθηκαν πολλά και θα γίνουν ακόμα περισσότερα. Θέλω να γράψω όμως για αυτά που με τρομάζουν, και με τρομάζουν κάθε φορά που τα βλέπω μπροστά μου. Αυτά είναι δύο, οι “Σκυλευτές” και το “Κενό“.
“Σκυλευτές”, πολιτικούς σκυλευτές, ονομάζω τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι δεν διστάζουν να σκυλευσουν επάνω σε οποιοδήποτε πτώμα, κυριολεκτικό ή μεταφορικό, για να πετύχουν τα δικά τους μικρά και μεγάλα συμφέροντα ή απλά να εξυπηρετήσουν τον εκάστοτε εργοδότη τους (Πράσινο, Μπλέ, Βαθύ Μπλε, Καρα-Κόκκινο κλπ). Βλέπω λοιπόν τις ανακοινώσεις νγια το θάνατο και μετά μια επίθεση απο μια ορδή κόσμου ότι “η Αριστερα θα τοεκμεταλευτεί”, στον τοίχο της Ρένας Δούρου έγραψαν “δε λυπομαστε όλοι το ίδιο”, μια άλλη με το ψευδόνυμο “ντομάτα” έγραψε “εμεις δε θεοποιουμε” και διάφορες άλλες ανοησίες που προκαλούν όμως σε εμένα τρόμο!
Πέθανε ένας άνθρωπος, γιατί πρέπει να υπάρχουν τέτοια αρπακτικά να φάνε το κουφάρι του? Απο που γίνανε αυτοί οι άνθρωποι τέτοια αρπακτικά? Απο το φόβο μη χάσουν το μικρο-μάγαζό τους? Απο την ελπίδα να το πάρουν πίσω? Γιατί εκπορνεύουν την ψυχή τους? Δεν ειναι το θέμα ιδεολογικό, είναι ανθρωπιστικό! Δεν θυμώνουν που γίνονται έτσι?
Το χειρότερο είναι ότι περπατάνε δίπλα μου και οτι μια μέρα θα ορεχθούν τις δικές μου σάρκες και της οικογένειάς μου.
Το “κενό” είναι αυτό που αφήνουν πίσω όλοι αυτοί οι μεγαλοι πολιτικοί και όχι μόνο σε Εθνικό αλλά και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Ποιος μπορεί να αντικαταστήσει τον Κύρκο, τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Φλωράκη, τον Μιτεράν, τον Ζαν Μοννέ, τον Χελμουτ Κολ κλπ. Και εκεί είναι το πρόβλημα, στην έλλειψη ηγετών και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκο επίπεδο και αυτό είναι που με τρομάζει.
Πρέπει να ψάξουμε και να βρούμε το πρόσωπο πέρα απο το χρώμα και πέρα απο τα συμφέροντα για να οδηγήσει το καράβι γιατί αλλίως, πρέπει να μάθουμε πολύ καλό κολύμπι…